Knotsgekke derby DSVD-Saasveldia onbeslist.

Van goed voetbal was nauwelijks sprake in de kerkdorpenderby tussen DSVD en Saasveldia. Maar toch waren de vele toeschouwers op deze regenachtige zaterdagavond de grote winnaar, want zij zagen maar liefst 8 doelpunten! Keurig verdeeld over beide ploegen en na afloop zijn er wel een paar bierjes op gedronken. Eindstand: 4-4.

Speciaal naar zaterdagavond verplaatst deze wedstrijd tussen Deurning en Soasel en dat was niet de eerste keer natuurlijk. Wat ook niet de eerste keer was, was dat deze burenruzie haast letterlijk in het water viel. In tijden van droogte zou er eigenlijk gewoon een wedstrijd DSVD-Saasveldia ingelast moeten worden, geheid dat het dan met bakken tegelijk uit de lucht valt. En alsof het zo moest zijn: precies na het laatste fluitsignaal werd het droog! Hierdoor kon de huldiging van Freek Seiger voor zijn 250e wedstrijd in de hoofdmacht van DSVD gewoon doorgaan als gepland.
Naast het vele water, regende het ook doelpunten deze avond. Na de 4-3 overwinning van vorige week, waren de mannen van Clemens Zijnenberg ook deze wedstrijd weer behoorlijk op schot. Maar in tegenstelling tot vorige week was het achterin beduidend minder safe. Sterker nog: de thuisploeg gaf de meeste treffers wel erg gemakkelijk weg. Noaberplicht is een groot goed, maar dat zal hier toch zeker niet de bedoeling zijn geweest. De eerste de beste mogelijkheid voor de gasten na 12 minuten lag er ook gelijk in. Het was routinier Stijn Pol die profiteerde van niet al te adequaat ingrijpen in de defensie van de thuisploeg: 0-1.
Teken voor DSVD, dat eigenlijk veel te afwachtend begon, om de rug te rechten en binnen 6 minuten lag de gelijkmaker al in het netje. Het was even prijsschieten op het doel van Saasveldia en het mag al haast geen verbazing meer heten dat spits Wout Arkink er als de kippen bij was om een rebound van de keeper binnen te werken en zo de 1-1 op het bord te brengen.
Wie dacht dat de thuisploeg de schroom nu van zich afgeworpen had, kwam bedrogen uit, want opnieuw liepen de rood/witten, onbedoeld waarschijnlijk, weer teveel achteruit en was het uiterst slordig. Daar ook de gasten niet bepaald tiki taka voetbal speelde, ontspon zich een uiterst rommelige wedstrijd, waarbij de bal op het gladde veld nog wel eens wilde doorschieten. Typerend voor het slordige spel van de thuisploeg was wel hoe het de 1-2 haast letterlijk weg gaf. Eerst werd bijna vanaf helft van de tegenstander geheel onnodig een corner weggegeven door de thuisploeg. Deze werd uiterst gevaarlijk voor geslingerd en zorgde voor hachelijke situatie in het strafschopgebied van de gastheren. De bal werd van dichtbij binnen geschoten, maar de arbiter van dienst had al gefloten voor een handsbal waarschijnlijk. Niet geheel duidelijk waarom, maar feit was dat de bal in de 36e minuut op de stip ging. Een buitenkansje dat door Mathijs Cents gretig werd uitgepakt: 1-2 derhalve. Ondanks dat DSVD hierna meer aandrong en ook wel wat kansen afdwong, werd er voor rust niet meer gescoord.
Hoe anders was dat na de thee? Want binnen 5 minuten na de hervatting deden de gebroeders Arkink maar weer eens wat ze vorige week in Hengevelde ook al deden: gevaarlijk worden voor het doel en afronden. Dit keer was het Bernd die vanuit een hoekschop uiteindelijk de 2-2 tegen de touwen werkte. Hoewel de thuisploeg na rust beduidend meer naar voren speelde en hierbij ook de nodige kansen afdwong, kwam het na 65 minuten voor de derde keer deze avond op achterstand. Nu was het de ingevallen Hassan Albou Mohamet die scoorde en opnieuw zag het er achterin niet even stabiel uit bij de thuisploeg. Haast om moedeloos van te worden, moest het opnieuw in de achtervolging. En wederom duurde het niet lang, want 2 minuten later lag de bal er alweer aan de ander kant in. Het was uiteindelijk Freek Seiger, die opnieuw vanuit een hoekschop de 3-3 binnen kopte. Niet zo fraai als de week ervoor, maar wel net zo belangrijk en toch ook wel fraai om je 250e wedstrijd mee op te vrolijken. Hiermee dezelfde doelpuntenmakers als de week ervoor, waarbij het wachten was op nog een doelpunt van de jongste Arkink. Maar die kwam er niet. Het was wel zijn broer Wout die 10 minuten later de thuisploeg voor het eerst deze avond op voorsprong schoot. Opnieuw kwam dit doelpunt niet uit een vloeiend lopende aanval, maar was de spits gewoon weer zeer attent en er als de kippen bij om van dichtbij af te ronden. Met deze 4-3 leken de bezoekers behoorlijk geknakt en was het wachten eigenlijk op de definitieve nekslag, die DSVD in de laatste 10 minuten maar weigerde uit te delen. Wel knap dat Saasveldia toch nog de veerkracht kon opbrengen om zich opnieuw terug te knokken in de wedstrijd. Dit leverde vlak voor tijd toch nog de verdiende gelijkmaker op. Opnieuw was het Hassan Albou Mohamet die afrondde en hiermee voor de 4-4 aantekende. Zoveel doelpunten waren er volgens wandelende encyclopedie “Grote G” nog nooit eerder gevallen in deze kerkdorpenderby. Bijna gingen de bezoekers er in blessuretijd nog met de winst vandoor, want het kreeg in de dying seconds (zoals de Fransen zo fraai zeggen) nog een enorme kans, die gelukkig voor de thuisploeg net naast ging. Hiermee werd de vrede getekend op 4-4 en kon men zich opwarmen in de kantine.
Voor de 11e keer op rij wist Saasveldia in de 3e klasse deze wedstrijd niet te winnen van collega dorpsclub, maar dit keer waren ze er wel heel dichtbij. Met een punt schoten beide ploegen niet zo heel veel op, hoewel in deze klasse elk punt belangrijk is.
Volgende week opnieuw een flinke beproeving voor DSVD, want dan gaat het op bezoek bij Vogido.