DSVD verliest geflatteerd, maar terecht van Ruurlo.

Als je met 4-0 onderuit gaat, dan zijn dat duidelijke cijfers. De nederlaag die DSVD leed bij Ruurlo was op basis van de tweede helft, zeker ook terecht, maar viel ietwat hoog uit. In blessuretijd zelf een strafschop niet benutten en in de eerste volgende aanval tegen een vierde tegenstreffer aanlopen, vat de wedstrijd Ruurlo-DSVD goed samen.

Na 2 afgelastingen achter elkaar stond de thuiswedstrijd van DSVD tegen Ruurlo op de rol. Bij gebrek aan kunstgras en met het grillige Novemberweer van dit jaar, lag een derde keer uitstel op de loer. Vooruitdenkend werd besloten om het duel om te draaien, daar er in Ruurlo wel een plastic mat ligt, waar je in deze tijd van het jaar doorgaans beter uit de voeten kunt. Medewerking vanuit het Achterhoekse leidde ertoe dat dus Ruurlo thuis aan kon treden tegen de ploeg van Clemens Zwijnenberg. Ergen in april zal het duel in Deurningen alsnog plaatsvinden.
Van gebrek aan wedstrijdritme was bij de gasten in eerste instantie allerminst sprake. Tussendoor was er ook nog eens ergens in deze ijstijd afgerekend met de koploper uit de 3e klasse A van de zaterdagtak. In Zutphen werd Be Quick zowaar met 1-2 aan de zegekar gebonden in de tweede ronde van de KNVB-beker. Een verrassing op zich, al was het alleen al dat op deze ijskoude winteravond, alle 22 acteurs levend de warme douche haalden.
Ook deze zondagmiddag in Ruurlo was het koud, maar met een zonnetje erbij, toch ook prima voetbalweer. DSVD begon dan ook voortvarend aan de wedstrijd en was vanaf het begin de bovenliggende partij. Het leek dan ook in de twaalfde minuut op voorsprong te komen, toen Wout Arkink zich vanaf de linkerkant prima vrijspeelde en een perfecte voorzet op Kas Rensen gaf. Op 2 meter van het doel had de aanvoerder de bal voor het inschuiven en het was dan ook haast een wonder dat de bal toch nog gekeerd werd door de doelman. Pure pech en uiteindelijk werd dit symptomatisch voor deze middag van de Deurningers. Want ook na deze misser, leek het allemaal wel goed te komen met de gasten, want ze bleven in deze fase de betere ploeg. Dit leidde tot een handvol mogelijkheden. Waarvan de grootste voor Bend Arkink was, die binnen de 5 meter de bal in 1 keer op zijn slof moest nemen, maar het projectiel belande in een baan om de aarde en werd naar verluid op de velden van Reunie in Borculo, 8 kilometer verder weer teruggevonden! Moet je ook een beetje geluk mee hebben en ja, dat geluk ontbrak eigenlijk de gehele middag.
De thuisploeg knokte zich gaandeweg steeds meer in de wedstrijd en trok op het eerste half uur van de wedstrijd de zaken steeds meer in evenwicht en creëerde in die periode ook 2 prima mogelijkheden, maar zochten het doel enigszins te hoog.
Ondanks deze 2 kansen kwam de thuisploeg toch enigszins vanuit het niets op voorsprong. Het werd daarbij wel in het zadel geholpen door de gasten. Routinier Freek Seiger, die verder en prima partij speelde, verslikte zich als een volwaardige Ajax-verdediger dit seizoen, in de tegenstander en stelde deze in staat om alleen op doelman Jordie Kosterink af te stevenen. Dit soort kansen hoeft je de behendige spits Wiebe ter Haar niet te geven en deze rondde dan ook bekwaam af: 1-0.
Met nog een kwartier op de klok tot aan de rust, bleef de wedstrijd redelijk in evenwicht, maar werd het spel van DSVD er niet echt beter op. Wout Arkink lag redelijk aan de ketting bij zijn jeugdige tegenstander, die de wedstrijd van zijn leven speelde, maar de ondersteuning voor de spits ontbrak deze middag toch enigszins. Omdat ook de thuisploeg niet echt grote kansen meer creëerde gingen we met 1-0 aan de thee en leek het in het tweede bedrijf nog alle kanten op te kunnen.
Het eerste kwartier na rust veranderde er ook niet veel aan het spelbeeld en probeerde de gasten het tij te keren, maar wist eigenlijk niet echt een vuist te maken. Het leidde wel tot wat speldenprikjes, maar niet tot echt grote kansen. De thuisploeg was daarentegen beduidend gevaarlijke met hun behendige voorhoede. Als de geel/zwarten eruit kwamen waren ze ook regelmatig gevaarlijk en zo kwamen ze gaandeweg steeds beter in de wedstrijd. Dit leidde in de 68e minuut tot de tweede treffer van spits Wiebe ter Haar. Opnieuw zag het er achterin niet bepaald uit als de bank van Zwitserland bij DSVD, terwijl de defensie dit seizoen doorgaans toch de meest stabiele factor van de ploeg is. De spits van de thuisploeg verschalkte doelman Jordie Kosterink in de 1 tegen 1 situatie en speelde met deze 2-0 zijn ploeg eigenlijk al in veilige haven.
Niet dat de gasten het opgaven, want dat zit niet in deze ploeg gebakken, maar het echte geloof in de goede afloop was er niet meer. Een kwartier later gooide Ivar Temmink de wedstrijd definitief in het slot en opnieuw was de thuisploeg beduidend slagvaardiger in de omschakeling. Dat mag ook een verdienste genoemd worden van de voorhoede van de gastheren, die deze middag eigenlijk prima voor de dag kwamen. In blessuretijd leek DSVD eindelijk iets terug te kunnen doen, nadat Kas Rensen in het strafschopgebied licht werd aangetikt. Tegenwoordig gaan die ballen op de stip nadat de VAR er tig keer naar gekeken heeft, maar de prima leidende scheidsrechter Sins had geen beelden nodig en wees resoluut naar de stip: strafschop. Daarvoor wordt altijd de oudste van de gebroeders Arkink ingeschakeld en die mist doorgaans geen pingel. Dit keer dus wel en schoot Bernd iets te robuust over. Paste wel in het beeld van de middag. Net als dat in de eerst volgende aanval ook nog de 4-0 werd binnen gewerkt. Dit keer stond Brett Verheyen aan het eind van een vlot lopende aanval om de eindstand op het scorebord te zetten.
Uiteindelijk was men in het Deurningse kamp alleen blij dat het weer een wedstrijd in de benen had en niet nog meer achterstand qua wedstrijden had opgelopen. Verder een wedstrijd om snel te vergeten en hopen dat de weergoden een beetje meewerken komende week, zodat de laatste wedstrijd van 2023 thuis tegen Wijhe’92 iets van revanche mogelijk is. Maar of het zover komt? De tijd zal het leren,.