DSVD pakt op de valreep toch nog punt bij de koploper.

In een zeer matige wedstrijd op het kunstgras in Harbrinkhoek, wist DSVD op miraculeuze wijze toch nog een punt in de wacht te slepen. Het was invaller Lorenzo Brinkman, die een blunder van de doelman van MVV’29 in blessuretijd wist af te straffen en hiermee, de niet meer verwachtte 1-1 op het scorebord wist te brengen.

DSVD ging op bezoek bij MVV’29, de trotse koploper, die nog geen nederlaag had geleden. Aanvankelijk namen de prestaties de zwart/witten uit dubbeldorp haast PSV-achtige proporties aan en nog altijd zijn ze niet tegen een nederlaag aangelopen. Wel bleven ze de laatste 2 duels op 1-1 steken en daar draaide het deze middag ook uiteindelijk op uit.
Het was eigenlijk een typische 0-0 wedstrijd, want de kansen waren over en weer zeer schaars. Naast de afwezigheid van een hele rits langdurige afwezigen, kon Clemens Zwijnenberg deze middag ook niet beschikken over routinier Freek Seiger. Bovendien zag het al vrij snel Tim Scholten met een blessure afhaken. Mede hierdoor betrok DSVD van quit af aan de verdedigende stellingen en hier had de thuisploeg de gehele middag de nodige moeite mee. Zij wisten op hun beurt wel spits Wout Arkink bijna de hele middag stevig in de tang te houden. Deze moet zich de hele middag haast Remie, alleen op de wereld hebben gevoeld, want erg veel bruikbare ballen waren er deze middag voor hem niet bij. Vooral voor rust kwam de spits in het stuk haast niet voor, omdat de gasten aanvallend nauwelijks een vuist konden maken. Defensief stond het de hele middag wel goed en maakte het de faam van minst gepasseerde defensie van deze klasse, volledig waar. Daar staat dan ook weer tegenover dat DSVD 1 van de minst scorende ploegen is in 3A, maar het heeft nog wel wat wedstrijden te goed om daar verandering in aan te brengen.
Omdat de thuisploeg wel veel balbezit had, maar nauwelijks gevaarlijk werd, ontwikkelde zich een niet al te fraai schouwspel. Maar in de zon en uit de wind was het op deze winterdag desondanks toch prima toefen.
In het tweede bedrijf ging dat allemaal wel iets beter, omdat de thuisploeg ietwat van tactiek veranderd leek. Het plooide zelf wat meer terug om de gasten wat meer uit de schulp te lokken. Dit leidde in elk geval tot wat meer gevaar van de gastheren, die zo hun snelle vleugels wat beter konden benutten. Aan de andere kant gaf het na rust ook wat meer ruimte weg en dan komt die ene gevaarlijke tegenaanval er ook altijd. Halverwege wist Wout Arkink zich eindelijk los te weken van zijn belagers en mocht hij haast vanaf eigen helft alleen op de doelman af. Maar de afstand was misschien net te lang, zodat er teveel tijd was om na te denken. En dat laatste is niet altijd een goede eigenschap voor in spits in dit soort situaties. De aanvaller stuitte dan ook jammerlijk op de doelman en hiermee was zijn moment eigenlijk weer voorbij. Toch bleef de spits, net als de rest van de ploeg, hard werken voor een resultaat. Dat leek er ook te komen, maar toch ging het in de slotfase nog mis. Een niet eens zo hele grote mogelijkheid werd niet helemaal lekker door doelman Jordie Kosterink verwerkt. Geen blunder, maar de bal viel pardoes voor het hoofd van Jop Maathuis en deze kon van dichtbij, de haast niet meer verwachte 1-0 binnen knikken. Hiermee leek de koploper de zwaar bevochten 3 punten wel binnen te hebben, want er stonden nog minder dan 5 minuten op de virtuele klok. In de tussentijd was Lorenzo Brinkman, spits van het tweede, in de ploeg gekomen en hij zou uiteindelijk uitgroeien tot de grote man aan DSVD-zijde. Met de moed der wanhoop trachtte de bezoekers toch nog te redden wat er te redden viel en daar was dus niet eens een echte kans voor nodig. Het was doelman Thijs Goossen, die toch te boek staat als een uiterst betrouwbare goalie, die de nachtmerrie van elke sluitpost beleefde. Hij trachtte even met de bal aan de voet, de tegenstander uit te kappen, maar dit mislukte jammerlijk en liet zich kinderlijk eenvoudig de bal ontfutselen door de invaller van DSVD. Lorenzo leek het aanvankelijk ook nog even spannend te maken, door toch wel redelijk lang te wachten, maar nog net op tijd wist hij het leder tegen de touwen te dopeneren. Hiermee redde hij het niet meer verwachte punt voor de gasten, die daar uiterst content mee waren.
Aanstaande donderdag mogen de mannen van Clemens Zwijnenberg, ijs en weder dienende, opnieuw de wei in tegen Wijhe’92 en zondag komt Reunie op bezoek. Drukke tijden nog, voordat het carnavalsgeweld los gaat barsten.