DSVD in extremis onderuit tegen UD

De enige derby die dit seizoen op de rol stond in Deurningen, draaide uiteindelijk uit op een fiasco. Diep in blessuretijd scoorde UD de winnende treffer van een typische 0-0 wedstrijd, die niet in 0-0 eindigde. Het past dan weer wel in een typische derby, die doorgaans slecht zijn, maar waar vaak iets onverwachts gebeurd. En passant leverde DSVD ook de koppositie nog in en maakte het de competitie onbedoeld heel erg spannend.

Wie voor aanvang van de competitie had gezegd dat DSVD mee zou doen om de titel, was waarschijnlijk opgenomen met het Ajax-syndroom, maar was niet al te serieus genomen. Waarschijnlijk zal voor UD hetzelfde gelden, hoewel het wel vaker voorkomt dat ploegen na een behaalde titel, zomaar doorstomen en het jaar erop ook de macht grijpen. In Weerselo werden ze vorig seizoen toch overtuigend kampioen en hebben dan ook een goede ploeg. Zij staan dan ook niet voor niks waar ze staan: in de top van 3e klasse K. Dat doet ook DSVD, dat het dus verrassend goed doet dit seizoen. Vorige week speelde het nog een prima pot tegen een titelkandidaat Delden, die wel bovenin verwacht mocht worden.
Hoe anders was alles een week later in de kerkdorpenderby tussen DSVD en UD? De neutrale toeschouwer, waarvan er opvallend veel waren die het clublied van BWO uit het hoofd kennen, zal hebben gedacht hier toch echt met een degradatieduel te maken te hebben. De thuisploeg begon nog wel goed en was de eerste 20 minuten duidelijk de bovenliggende partij en had in deze fase ook de beste kansen om het duel naar zich toe te trekken. Gaandeweg het eerste bedrijf kregen de bezoekers uit Weerselo toch meer grip op de wedstrijd, maar tot echt veel kansen leidde dit ook weer niet. Omdat Wout Arkink deze middag dubbele bewaking had en behoorlijk aan de ketting lag en Douwe Wolters wel dreigend was, maar niet uit zijn slof kon schieten, zoals hij vorige week in Delden deed, was de thuisploeg aanvallend ook redelijk onmachtig. Het was wel lekker weer en als goede noabers werd aan de kant gezellig bij gekeuveld in het voorjaarszonnetje.

Dubbele brilstand dus bij de rust, waar menigeen al zijn eerste biertje probeerde en constateerde dat er in Enschede de doelpunten wel als rijpe appelen vielen.
Na rust werd het er eigenlijk niet beter op en hielden de ploegen elkaar steeds meer in een wurgende houtgreep. Werd er voor rust nog wel eens een schopje uitgedeeld, zoals men dat in een derby wel een beetje mag verwachten, ook op dat gebied was het na de thee een stuk rustiger. Eigenlijk had UD de beste kans zo’n 10 minuten voor tijd. Er brak zowaar lichtelijk paniek uit in de defensie van de thuisploeg nadat een bal pardoes op de lat belande. In de schiettent die daarna volgde verdween de bal uiteindelijk in het stikstofrijke buitengebied van de Deurninger Es en kwamen de mannen van Hielke Penterman met de schrik vrij.
Ook na deze opleving viel het duel weer in zijn plooi, al deed DSVD er echt alles wel aan om de 3 punten nog naar zich toe te trekken, maar het was deze middag gewoon te weinig. En net op het moment dat een ieder zich verzoend leek te hebben met een typische Frits van Turenhout-uitslag, sloegen de gasten toch nog toe diep in blessuretijd. Om onduidelijke redenen werd er op de linkervleugel van de gasten nog een vrijetrap gegeven. Mooie plek om even lekker voor te slingeren en nog een allerlaatste mogelijkheid te creëren. En wat je eigenlijk een beetje kon voelen aankomen gebeurde ook: de bal kwam goed voor, de defensie van DSVD net niet attent genoeg en binnengekopt door invaller Jaimy Oosterik: 0-1! Tik op de neus bij de koploper, grote vreugde bij de gasten en koploper af na het horen van de andere uitslagen. Flink balen in het Deurningse kamp, dat zeker, maar werd er in de kantine een biertje minder om gedronken? Door de supporters in elk geval niet en het is ook niet meer dan uithuilen en opnieuw beginnen. Het kan nog alle kanten op in deze knotsgekke 3e klasse K. Volgende week moet DSVD op bezoek bij Wijhe’92 en dan kan alles weer anders zijn.