DSVD wint laatste thuiswedstrijd met 2-1 van UDI.

Zeker niet de beste wedstrijd van het seizoen, maar na rust zetten de mannen van Clemens Zwijnenberg toch nog even orde op zaken, door de pot tegen UDI met 2-1 over de streep te zetten. Hiermee klom het naar een keurige vijfde plek en dat is, met nog 1 wedstrijd te gaan, boven verwachting goed!

Het is de laatste jaren een goede traditie geworden dat de laatste thuiswedstrijd van de hoofdmacht van DSVD feestelijk wordt afgesloten in de kantine. Alwaar menig topartiest al eens zijn opwachting heeft gemaakt en naar verluid menig volkszanger zijn grote doorbraak te danken heeft aan een optreden in Deurningen. De laatste jaren kon dit ook altijd, omdat men dan al ruimschoots de doelstelling van dat seizoen had gehaald. Met enige regelmaat ging dit ook nog eens gepaard met een extra toetje met het behalen van een nacompetitieplek. Dat laatste zat er dit jaar niet in, maar het eerste volledige seizoen onder leiding van Clemens Zwijnenberg kan de boeken in als een meer dan uitstekende jaargang! Een jaar waar van alles inzat, met ups en downs, niet in de laatste plaats voor de trainer zelf. Na de eerste wedstrijd moest hij namelijk vanwege fysiek ongemak enkele weken rust houden, maar zag hij dat de honneurs uitstekend werden waargenomen door de trainer van het tweede elftal, Ron Kerkhof. Zo goed zelfs, dat deze laatste de rest van het seizoen ook gewoon bij de hoofdmacht op de bank bleef als assistent.
Met niet zo’n heel brede selectie kwam DSVD nooit in degradatiegevaar en leverde het een aantal puike prestaties, waarbij vooral de topploegen het vaak erg lastig hadden tegen rood/wit geblokt. Tegen de lager geplaatste ploegen had de ploeg het vaak een stuk lastiger. Mooi voorbeeld deze laatste thuiswedstrijd tegen UDI, dat deze middag nog minimaal 1 punt nodig had om rechtstreekse degradatie te voorkomen.
In theorie kon de thuisploeg nog nacompetitie halen, maar dan moesten er wel hele vreemde “Heraclesachtige” taferelen plaatsvinden in de top van 3A. Dat laatste gebeurde dan ook niet, want alle ploegen bovenin wonnen hun wedstrijd. Dat DSVD dat uiteindelijk ook deed had het te danken aan de tweede helft, want in het eerste bedrijf was het allemaal wel erg plichtmatig en werden er nauwelijks kansen gecreëerd. UDI was dan ook zeker niet de mindere en vocht echt voor haar laatste kans op een goed resultaat. Had in het eerste bedrijf bovendien ook nog eens de betere kansen, hoewel ook deze schaars waren.
Na rust trok de thuisploeg de wedstrijd wel wat meer naar zich toe en wel enigszins symptomatisch voor dit seizoen, kregen de toeschouwers gaandeweg het gevoel dat toch wel goed zou komen. En dat kwam het dan ook in het laatste kwartier. Het was Mart Plecht, die voor de derde keer dit seizoen een vrije trap rond de 16 meter schitterend in de kruising krulde! Een specialiteit die hij tot aan dit seizoen altijd uiterst geheim heeft weten te houden, was dit keer dus goed genoeg om de 1-0 op het scorebord te zetten. Een paar minuten later gevolgd door een treffer van Wout Arkink, die al even typerend was voor dit seizoen. In de diepte werd de jonge spits weggestuurd en op snelheid schudde hij zijn tegenstander van zich af en ronde vlak voor de keeper keurig af: 2-0 derhalve.
Dat het in de slotfase nog spannend werd, kwam doordat de scheidsrechter in de 90e minuut een strafschop zag in een overtreding binnen de 16 meter. De ervaren Mitchel Zephat klaarde deze klus en bracht hiermee de stand op 2-1. In de blessuretijd zetten de bezoekers nog even aan voor een flink slotoffensief en was daarin ook nog bijna succesvol, maar zover liet doelman Jordie Kosterink en consorten het echter niet meer komen, waardoor de elfde overwinning van het seizoen een feit werd. UDI kan officieel nog wel rechtstreeks degraderen, maar dan moeten er wel Haagse amateurvoetbal-taferelen plaatsvinden, gezien het veel betere doelsaldo.
Voordat het feestgedruis los barste nam voorzitter Tonnie Stegeman nog afscheid van enkele ervaren prominenten die vanaf volgend seizoen lager gaan spelen. Marten en Floris Lubbers werden bedankt voor de vele jaren inzit in de hoofdmacht van DSVD, middels een ingelijst shirt als aandenken. Ook good oald Peter Spekhorst heeft ook besloten om met zijn vrienden op zondagmorgen te gaan spelen en hij was met afstand de meest ervaren speler dit seizoen, die meer dan 300 wedstrijden in de hoofdmacht heeft gespeeld! Afscheid van een clubicoon dus, wat hem en de Lubbers-neefjes op een staande ovatie kwam te staan. Daarna kon het feestgedruis losbarsten.
Volgende week echt de allerlaatste wedstrijd tegen MVV’29, maar dan in Mariaparochie.