DSVD jammerlijk onderuit bij Vogido

In het nieuwe kalenderjaar begon DSVD als koploper aan de lastige uitwedstrijd tegen Vogido op een koude zondagmiddag. Lastig omdat de balans tussen beide ploegen zeker in Enschede in het verleden veel vaker in het voordeel van blauw/zwart uitsloeg.

Aanvankelijk leek de thuisploeg ook deze middag weer relatief eenvoudig overeind te blijven, want het was in het eerste bedrijf de bovenliggende partij. Dat resulteerde in een 2-1 voorsprong bij rust. Na de thee waren de rollen volledig omgedraaid en was DSVD duidelijk de betere ploeg met de betere kansen. Echter er werd niet meer gescoord, waardoor de koploper jammerlijk onderuit ging, waar een gelijkspel misschien meer op zijn plaats was geweest.

Het is nog even wennen voor de mannen van Hielke Penterman, dat ze als favoriet aan een wedstrijd starten, want DSVD strijdt doorgaans om lijfsbehoud in de derde klasse. Maar als je bovenaan staat, dan verplicht adel en ziet men de koploper op bezoek komen. Dat was voor de harde kern van de thuisploeg reden te meer om al het overgebleven vuurwerk van de jaarwisseling, nog eens massaal in de hens te steken. Een ware piro-show, die na rust nog eens dunnetjes overgedaan werd, maar dat vond de arbitrage wat minder leuk en legde de wedstrijd daarvoor zelfs even stil. Verder was het vooral vermakelijk en zorgde het tenminste nog voor een beetje warmte op deze ijskoude zondag in januari. Wie het bedacht heeft om half januari alweer massaal te gaan voetballen in de vrieskou, waarbij menig voetballer vaker de ski’s onder heeft dan de voetbalschoenen, mag zich af vragen wie je hier nu precies een plezier mee doet?

Hoe dan ook DSVD wist op voorhand dat het aan de bak moest tegen Vogido. De promovendus die het meer dan uitstekend doet een niveautje hoger. Een niveau ook waar deze roemrijke club ook minimaal thuis hoort. Ook een soort van Angstgegner voor de bezoekers uit Deurningen, want ongeacht de stand op de ranglijst, valt er op sportpark Het Woodrik, doorgaans weinig te halen. Daar leek het aanvankelijk deze middag ook weer op, want na 8 minuten keek DSVD al tegen een achterstand aan. In de eerste de beste fatsoenlijke aanval van de wedstrijd, was het gelijk raak. Over de rechterflank kwam de thuisploeg gevaarlijk door en werd de bal prima voorgegeven en was het Lennart Dilling die voor 1-0 zorgde. Niks nieuws onder de zon dus, want het was alweer de negende keer dat hij tegen DSVD scoorde en daarmee is dit wel zo ongeveer zijn meest favoriete club om tegen te spelen.
Even leek het doemscenario in de maak van 2 jaar terug, toen Vogido in een kwartier tijd de wedstrijd volledig naar zich toetrok. Dat gebeurde nu niet, ook al omdat de gasten niet zo heel veel minder waren, maar ietwat timide aan de wedstrijd waren begonnen en niet veel creëerde. Toch leek Wout Arkink niet veel later op weg naar de gelijkmaker, maar werd hij gestuit door de doelman, wat volgens de arbitrage reglementair was, maar wat toch verdacht veel weg had van een strafschop. Even later leek er een kopie van de openingstreffer in de maak, toen de thuisploeg opnieuw gevaarlijk werd over de rechter vleugel, maar dit keer kwamen de bezoekers goed weg, toen het leder de binnenkant van de paal toucheerde. Toch kwam de thuisploeg op een dik half uur spelen op 2-0, toen Rein Arkink op de achterlijn jammerlijk uitgleed, waardoor de linkerspits de bal simpel op kon pikken, breed leggen en Van der Werf in staat kon stellen eenvoudig de 2-0 binnen te schuiven. Wedstrijd in het slot, zo leek het in eerste instantie, want DSVD leek niet bij machte om de thuisploeg de duimschroeven aan te draaien. Toch kwamen de bezoekers op slag van rust weer terug in de wedstrijd, toen een handsbal in het strafschopgebied van de thuisploeg, door de scheidsrechter ondanks de mist, toch werd waargenomen. Na enige onduidelijkheid bleek de bal toch echt op de stip te gaan en dan is het de taak voor de oudste van de broers Arkink om in actie te komen. Ook dit keer schoot Bernd onberispelijk binnen en bracht hiermee de 2-1 op het bord. Daarna gelijk opwarmen aan de welverdiende thee.

Na rust een hele andere wedstrijd, want toen waren het de gasten die de toon van de wedstrijd zette. De duels werden nu wel gewonnen door de gasten en in de persoon van Jelte Spekhorst was de stuwende factor op het middenveld, die zeker de eerste 20 minuten de thuisploeg de duimschroeven aardig aandraaide. Dit leidde tot een paar prima kansen voor Wout Arkink, Douwe Wolter en Freek Seiger, maar zij allen hadden het vizier net niet op scherp staan. Telkens keek de doelman van de thuisploeg de ballen steeds naast de paal. Ook Rick Boomkamp stoomde als back tot 2 keer toe gevaarlijk op richting het vijandige doel. Maar even zo vaak leidde dit net niet tot een doelpunt.
In het laatste kwartier was DSVD nog wel de bovenliggende partij, maar leek de thuisploeg de zaak toch beter onder controle te hebben. Geroutineerd wisten ze de angel uit de wedstrijd te halen en kwamen de gasten niet meer echt tot een slotoffensief. Hierdoor bleef de 2-1 tot het einde op het scorebord staan en liet de koploper dus 3 dure punten liggen en leefde na afloop bij iedereen toch het besef dat een punt er hier toch zeker ingezeten had. Hoe dan ook, het is even uithuilen en opnieuw beginnen. Mits er geen sneeuwstormen, of Elfstedentocht op het programma staan, komt FC Trias op bezoek en dan zullen de mannen van Hielke Penterman weer vol aan de bak moeten.