DSVD speelt zich veilig tegen kampioen.

De laatste thuiswedstrijd van DSVD tegen MVV’29 was een wedstrijd van 2 gezichten waarbij de thuisploeg de eerste helft eenvoudig overeind bleef en verdiend met 2-0 ging rusten. Na de pauze kwam kampioen MVV’29 heel anders uit de kleedkamer en stelde binnen 10 minuten orde op zaken en scoorde 3 keer. Vlak voor tijd was het aanvoerder Kas Rensen die toch nog gelijk wist te maken en met deze 3-3 eindstand verzekerde DSVD zich opnieuw van een jaartje 3e klasse.

Voor het dertiende jaar op rij wist DSVD zich veilig te spelen in de 3e klasse (inclusief een jaartje 2e klasse) en dat is, met wederom een verzwaarde degradatieregeling, voorwaar een puike prestatie. Want het was al met al een zwaar seizoen met een krappe selectie, veel blessures en een trainerswissel. Toch kwam het uiteindelijk allemaal goed en leverde de mannen van ad-interim Ron Kerkhof een knappe prestatie om lijfsbehoud opnieuw te bewerkstelligen. Een gelijkspel tegen kampioen MVV’29 was daarvoor voldoende, al was dat punt achteraf gezien niet eens nodig.

Er zullen niet veel mensen zijn geweest die DSVD 2 wedstrijden voor het eind van de competitie nog als degradatiekandidaat zagen. Als nummer 7 was dat ook niet zo heel waarschijnlijk, maar in een competitie waar je maar liefst 5 ploegen onder je moet houden en waarbij iedereen van elkaar kan winnen, was dat niet een geheel onmogelijk scenario. Bovendien moesten de mannen de voorlaatste wedstrijd aantreden tegen de nog ongeslagen kampioen MVV’29. En met een beetje tegenvallende resultaten op de andere velden, had het zomaar nog vol aan de bak gemoeten in de laatste wedstrijd uit bij Lemelerveld.

Zover kwam het niet, want directe concurrent voor eventuele nacompetitie Overwetering stond al binnen een half uur met 2-0 achter bij Wijhe’92. Iets later kwam DSVD zelf op voorsprong en scoorde het binnen 3 minuten zelfs 2 keer. Wat kon er dan nog misgaan? Op dat moment vrij weinig, want MVV’29 dat al weken geleden het kampioenschap had gevierd, leek zich niet zo druk te maken om haar ongeslagen status te behouden. Het gaf de eerste helft absoluut niet thuis en DSVD creëerde niet heel veel kansen, maar had verder ook geen kind aan de koploper. Na precies een half uur spelen beloonde de thuisploeg zich ook door verdiend op voorsprong te komen. Een perfect genomen hoekschop vanaf links werd even zo perfect ingekopt door Wout Arkink. Zijn specialiteit zouden we haast zeggen en dit keer knikte hij de bal keurig met het hoofd in de verre hoek: 1-0 derhalve. Nog geen 3 minuten later sneed de topscoorder geheel op eigen kracht door de defensie van de bezoekers en ronde hij keurig af en met 2-0 leek het kat in het bakkie voor de mannen van Ron Kerkhof. Temeer ook omdat het tot aan de rust niet meer in gevaar kwam.
Maar blijkbaar heeft het gedonderd in de rust bij de zwart/witten, want die kwamen wel even heel anders uit de kleedkamer en zette in no-time orde op zaken in het tweede bedrijf. Al binnen een minuut was de aansluitingstreffer een feit en was het Jop Maathuis die voor 2-1 zorgde. De thuisploeg was het even helemaal kwijt en de mannen van Gerard Kocks lieten even zien waarom het ongeslagen bovenaan staat. Als een ware wervelwind werd het doel van de thuisploeg bestookt en nog geen 5 minuten later lag ook de gelijkmaker al in het net. Met een bekeken schuiver in de verre hoek was het Iwan Wildemors die de 2-2 op het bord bracht. De kampioen had de smaak nu helemaal te pakken en net als de uitwedstrijd tegen Delden een paar weken terug, leek DSVD even helemaal in te storten. Zeker toen de gasten 7 minuten na rust middels een tiki-taka-aanval als een mes door de boter sneed en het uiteindelijk topschutter Stan Oude Avenhuis was die keurig afrondde en hiermee was de voorsprong van DSVD als sneeuw voor de zon deed verdwenen.
Even leek MVV’29 als een stoomwals de thuisploeg te vermorzelen, maar gaandeweg werd de voet toch enigszins van het gaspedaal gehaald en kregen de gastheren toch weer wat lucht. Het kwam wat meer in de wedstrijd en wist zowaar via Wout Arkink nog een paar keer gevaarlijk uit te breken. Even zo goed had de 2-4 aan de andere kant ook kunnen vallen. Ook gezien de tussenstanden op de andere velden kwam DSVD niet echt meer in gevaar en vlak voor tijd was het aanvoerder Kas Rensen die voor grote opluchting in Deurningse kamp zorgde. Zijn schot van buiten de 16 meter trof prachtig doel waarmee de 3-3 eindstand op het scorebord gebracht werd. Opluchting alom bij DSVD, dat het opnieuw geflikt heeft en dat mag best een puike prestatie genoemd worden. Het zat namelijk lang niet altijd mee dit seizoen, maar op basis van karakter toch knap op de been gebleven. Volgende week wacht de seizoen afsluiting uit bij Lemelerveld en dan zit wederom een enerverend jaar er alweer op.
Na afloop werd Jordie Kosterink nog gehuldigd voor zijn 250e wedstrijd in de hoofdmacht en werd Frank de Ruijter in het zonnetje gezet omdat hij reeds 20 jaar actief is als verzorger van DSVD 1. Kortom: louter blije gezichten na afloop van de laatste thuiswedstrijd van DSVD.