DSVD voor de derde keer op rij gelijk.

DSVD voor de derde keer op rij gelijk.

Het ene gelijkspel is het andere niet altijd. Feit is dat DSVD voor de derde week op rij met 1-1 gelijkspeelde. Ook voor de derde keer op rij wisten de mannen van Niki Leferink de 1-0 voorsprong niet vast te houden. Thuis tegen LSV was dit een terechte uitslag.

Optimisten zullen zeggen dat al 3 keer niet verloren is, andersom dus ook al 4 keer niet gewonnen. Het is maar hoe je het bekijkt.
Het probleem van bij DSVD is eigenlijk dat het de laatste jaren een echte spits mist. Derhalve is scoren al een paar seizoenen een beetje het probleem. Defensief staat het doorgaans wel goed, maar scorendvermogen is toch wel iets wat de ploeg de laatste jaren ontbeerd. Des te opvallend is dat het dit seizoen in alle wedstrijden nog gescoord heeft. De afgelopen 3 wedstrijden kwam DSVD zelfs elke keer op voorsprong. Toch moest het even zo vaak toezien hoe de tegenstander toch gelijk wist te maken. Was het in de derby tegen Saasveldia nog zuur dat dit diep in blessuretijd gebeurde. Vorige week bij de Tukkers zat het er wel een beetje aan te komen en nu thuis tegen LSV was het ietwat onnodig. Het is ook zo dat in alle 3 de wedstrijden een overwinning wel iets teveel van het goede was, maar ook dat de doelpunten eigenlijk vielen op momenten dat je het niet echt verwachte.
Tegen LSV was het in elk geval geen beste wedstrijd en aan het eind van een tumultueuze slotfase stond er dus opnieuw een gelijke stand op het scorebord. Over de gehele wedstrijd gezien was dit een terechte uitslag, want de thuisploeg was voor de rust de bovenliggende partij, zoals de bezoekers dat na rust waren. Een wedstrijd tussen twee relatief kleine dorpsclubs, waarbij handhaving voor beiden een realistische doelstelling lijkt. DSVD omdat het gaandeweg steeds iets meer aan kwaliteit te hebben ingeleverd, maar met nog genoeg routine in de ploeg die wel weten hoe de hazen lopen in de 3e klasse A. LSV beschikt over een jongere goede lichting, die vorig jaar promotie naar dit niveau wist te realiseren. Ook bij DSVD is met het inpassen van Sven Hofste, Bernd Arkink en Tom Roescher, gaandeweg de verjonging ingezet. Bovendien lijken er vanuit de jeugd op korte termijn zich ook nog wel wat talenten aan te dienen. Clubs als DSVD en LSV blijven daarvan altijd afhankelijk en het is dan ook niet vanzelfsprekend dat men op dit niveau blijft presteren.
Op slag van rust was het Peter Spekhorst, die als routinier de laatste jaren de strafschoppenspecialist is en dat ook deze middag weer liet zien. Een overtreding in de 16 meter leverde de thuisploeg een penalty op en Spekhorst schoot beheerst raak. Ondanks dat het overwicht niet heel groot was voor DSVD en het niveau aan beide kanten niet hoog, was deze 1-0 ruststand wel verdiend.
Na de pauze moesten de bezoekers meer komen en dat deden ze ook. Maar opnieuw leverde dit weinig grote kansen op voor beide doelen. Maar net op het moment dat je denkt dat DSVD de boel onder controle heeft, slaan de bezoekers toe. Na een goed uur spelen weten de bezoekers vanuit een hoekschop te scoren. Een zeldzaamheid, want de standaardsituaties zijn doorgaans de kracht van DSVD, maar nu even niet dus. Het is Bjorn Bekkers die geheel vrijstaand de gelijkmaker weet binnen te koppen. Ook na deze treffer bleven de bezoekers de bovenliggende partij, hoewel DSVD er een paar keer via Paul Eshuis nog gevaarlijk uit wist te komen. Echter de doelman van de bezoekers stond telkens op de juiste plek. Aan de andere kant hadden de voorwaartsen van LSV ook het vizier niet op scherp staan, waarmee beide ploegen met 1-1 genoegen moesten nemen. Na het laatste fluitsignaal was er nog een opstootje, waarbij niet geheel duidelijk was, wat hier nu aan de hand was. Feit was dat een speler van de bezoekers nog rood kreeg. Meer vuurwerk na het laatste fluitsignaal, als de 90 minuten ervoor zou je haast zeggen.
Volgende week wacht voor DSVD de uitwedstrijd tegen WVV’34.